گلناز هم رفت

...بالاخره

خواهرم هم رفت...ساعت 7:01 صبح امروز تو فرودگاه مهرآباد از گلناز و مسعود خداحافظي كردم...نميدونم سلام دوبارمون كي خواهد بود..ولي...ميدونم كه از اين ساعت به بعد هر دقيقه اش برام عمريه ...به پانوشت مراجعه شود

...گلناز براي من
...گلناز براي من
...براي من
...نميدونم
!...چي بگم؟
من و اون...هميشه و همه جا هم اتاق بوديم!..توي هر شهري كه بوديم..توي هر كشوري كه رفتيم..و توي هر خونه اي كه زندگي كرديم...از بدو تولدم تا زمان ازدواجش!!...4 سال پيش خيلي راحت و به بهاي يه شام عروسي اونو ازم گرفتن!...شوك اون شب نذاشت بفهمم چي شده!...توي اين 4 سال بود كه فهميدم چه كلاهي سرم رفت!!...
يادم نمياد كه توي مكالمه اي، ما حرفامون رو كامل و تموم به هم زده باشيم!!...تلپاتي بين ما بقدري بود كه اصلا جمله اي كامل نميشد!...حتي شده بود كه حرفي نزده، طرف مقابل جواب ميداد!!...ميشديم مثل خلا!.. كه با خودشون حرف ميزنن !

..گلناز جان

يادت مياد...2 چيز هست از دوران كودكيمون، كه هر وقت بخوام ازت شكايت كنم مثالشونو ميزنم!...يادته؟...يادته وقتي توي شيراز، سرم گول ماليدي و تشويقم كردي كه خمير چندرنگ نوام رو آنقدر قاطي كنم تا آخر سر يه توپي سبزرنگي از توش در بياد!!!..كه ديگه به هيچ دردي نميخورد !!...
يادته...از فيليپين ميگفتم، كه يه روز اتوي روشن رو بي احتياط به دستم سپردي...بدون اينكه ببيني من گاگول چه جوري دارم از دستت ميگيرمش!!!..(از زير..!!)..

يادته...هنوز از دستم شاكي هستي كه...وقتي آمريكا بوديم...چرا وقتي داشتي خودتو ميكشتي كه با صداي بچه گونه قشنگت شعر بخوني تا مامان ضبطش كنن، من دهنتو صاف كردم و اينقدر با ميكروفون و بلندگو ور رفتم كه تموم اين نوار يادگاري همش اين شده: "ااه...پدرام..نكن!!!...اينقدر...ااا...نكن ديگه...مامااان...ببين!!!...مامااااااان"!!!!...هنوز از حسرت شنيدن صداي ناز بچه گي خودت منو فحش ميدي !!!

يادته وقتي توي يه نوار ديگه داشتي به بدبختي هر چه تمومتر با يك تعصب خواهرونه خاص...بهم ياد ميدادي كه تو سن چند ماهگي شعر "خرگوش من چه نازه..گوشاش چقدر درازه" رو حفظ كنم!!!...وقتي به اين قسمتش ميرسيدي كه "ميپره مثل آهو..ميخوره برگ كاهو"...اونوقت منم عين اين گاگولاي محض...بر و بر نگات ميكردم و آخرش خودمو جرميدادم و ميگفتم: "كااااهوووووو"!!!...چهره ات خيلي ديدني بود!!...البته الان فقط صدات مونده كه هي داري بد و بيراه نثار من چس مثقال بچه ميكني!!!

يادته...توي فيليپين...توي عالم كودكيمون...با آرش و ايمان...دو تا از بچه هاي همكاراي بابا...گروهي رو تشكيل ميداديم موسوم به انجمن كشف و جلوگيري از مفاسد اجتماعي!!!...توي جلسات و مهمانيهاي خودموني، خودمون رو مامور ميكرديم كه بريم و بدحجابي ها رو توي اين جلسه كشف و ضبط كنيم!!!..حالا توي مهمونيهايي كه شركت كننده هاش همين 3-4 خونواده خودمون بودن!!!...پدر و مادرا و خواهر برادراي خودمون !!!

يادته كه توي اون مدرسه بين المللي...از مدير مدرسه...كه خودش يه كشيكش اسپانيايي بود...اجازه كتبي گرفتيم كه توي كلاسهاي ديني مدرسه شركت نكنيم؟!...و توي مراسم مذهبيشون هم...چون ما بچه مسلمونيم!..يادته چقدر به اين افتخار ميكردي و خوشحال بودي؟...برات انگار مشتي بوده به دهن پدر صاحب بچه!!..چقدر عذاب ميكشيدي كه مجبور بودي توي مدرسه بي حجاب باشي!...تو سن 10-9 سالگي !...

!...جالبه
جالبه كه الانم كه داري ميري آمريكا...هنوزم..اصرار به محجبه بودن داري...هنوزم دلت هم براي دينت ميسوزه و هم وطنت...هنوزم تصميماتي براي برگشتن داري!!...برام جالبه كه داري ميري تا برگردي !!...
!...خاك بر سر اين مملكت كه گل نازي مثل تو رو نشناخت..و نميشناسه و نميخواد بشناسه

..تابحال به سايت ايران اهدا سر زديد؟...سايت واحد فراهم آوري اعضاي پيوندي وابسته به بيمارستان مسيح دانشوري لوگوي بالاي صفحه اش رو ديدين؟...آره...اون دختر خوشگله، خودشه!...گلناز منه!...اصلا سازنده سايت مسعود و گلناز هستن!...مسوولين واحد فراهم آوري اعضا...و چقدر براش زحمت كشيدن...حتي كارت عضويتها هم كار خودشون بود ...

!...گلناز و مسعود پزشكاني بودند كه اين مملكت خراب شده هر روز اونها رو به موندن منصرف تر و به رفتن مصمم تر كرد

چي بگم؟
چه كلمه اي و چه عبارتي ميتوني نهايت تاسف خودم رو نسبت به اين مملكت...(اينجا يك عدد فحش بود كه فيلتر شد!) و نسبت به مردمان بي فكرش ابراز كنه...كه باعث شدن دو پزشك ديگر از اين خاك جدا بشن !...

!!!!!...فرار مغزها؟؟؟
...نه
!!!!فرار دلها

:...فقط ميتونم بگم
!!!...اي ايران...متاسفم برات

: درآخر
!گلناز جان...من اگه "بودن"م رو مديون خدام هستم..."موندن"م رو مديون توام... و تو خودت خوب ميدونه كه چي ميگم
مسعود جان...گلنازم رو به تو سپردم...هيچ وقت بخاطر اين كلاهي كه سرم گذاشتي و ازم گرفتيش نميبخشمت...ولي...ازش بيشتر از چشمات مواظبت كن...شايد با اين كارت كمي از بار اين احساسم نسبت بهت كم شد !...
!...راستي...به همون مقدار هم مواظب خودت باش...كه اگه نباشي...از پس مواظبت از گلنازمم بر نخواهي اومد

:گلناز و مسعود عزيزم

!...هميشه و همه جا...و مثل هميشه و هرجا...خوش و خندون...اميدوار و مصمم... موفق و مويد...و...شاد و شنگول باشين

×××××××××××××××××××××××××××××××××××××××

پانوشت

جالبه...هر آن و هر لحظه امكان وجود همچين خداحافظي هست...صبحها كه همه به قصد محل كار و تحصيل از خونه ميزنن بيرون، خداحافظي رو به اميد سلامي دوباره ميگن...ولي اين سلام كي خواهد بود؟...خداييش...چندبار تا بحال از ته دلمون خداحافظي كرديم؟!...خداحافظيي كه احتمال ميديم سلام بعديش به اين زوديا نخواهد بود!!...چرا؟...مگه ما چقدر به خودمون اميدواريم؟..چقدر اميدواريم كه بتونيم خداحافظي رو به سلام چند ساعت ديگه پيوند بزنيم؟ !...